Миқдори умумии ҳамаи сафедаҳои дар хун даврзананда. Агар сафеда кофӣ ворид шавад, ҷигар, гурда ва аъзоҳои дигар пурра кор мекунанд, системаи масуният аз уҳдаи вирусҳо ва бактерияҳо мебарояд. Аз рӯи тағйирёбии ин нишондиҳанда оиди ҳолати мубодилаи моддаҳо ва умуман саломатӣ гап мезананд.

Яке аз ферментҳои асосии ҷигар ва гурдаҳо, ки дар мубодилаи аминотуршиҳо иштирок мекунад. АЛТ онҳоро ба глюкоза — сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо табдил медиҳад. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фермент ба хун партофта шуда, ҳамчун маркери вайроншавии кори аъзоҳо дар марҳилаи аввал, ки ҳоло аломатҳо нестанд, хизмат мекунанд.

Фермент, ки асосан дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дил мавҷуд аст. Сатҳи баланди АСТ ҳамчун маркери он, ки функсияи ҷигар вайрон шудааст, хизмат мекунад. Одатан тағйирёбии мундариҷаи АСТ дар хунн пештар аз пайдошавии аломатҳои хос ба рух медиҳад.

Маҳсули мубодилаи сафедаҳо, ки ҳамарӯза аз ҷониби мушакҳо коркард гардида, аз ҷониби гурдаҳо бароварда мешавад. Агар кори гурдаҳо вайрон шуда бошад, креатинин дар хун боқӣ мемонад, ки дар бораи илтиҳоби аъзо, зарарбинии он аз сабаби диабети қанд, гипертензияи артериалӣ ва бемориҳои дигар шаҳодат дода метавонад.

Яке аз маҳсулоти порчашавии сафедаҳо, ҳамарӯза аз ҷониби гурдаҳо филтр карда ва бароварда мешавад. Фарқияти сатҳи карбамид аз меъёр оиди бемориҳои гурдаҳо ва ҷигар, ғизои тавозуннашуда, вайроншавии мубодилаи моддаҳо шаҳодат дода метавонад.

Моддае, ки ҳангоми нобудшавии эритроситҳо ҳосил мешавад. Дар меъёр билирубин дар хун кам аст, зеро он аз ҷониби ҷигар бароварда мешавад. Аз рӯи зиёдшавии таркиби он дар бораи кори ҷигар, инчунин бемориҳои эҳтимолии роҳҳои зардоб ва талхадон, порчашавии баландшудаи эритроситҳо (гемолиз) гуфтан мумкин аст.

Оҳан барои ташаккули эритроситҳо, ки аъзоҳо ва бофтаҳоро бо оксиген таъмин мекунанд, зарур аст. Норасоӣ ё ки зиёдатии оҳан — ҳолатест, ки ба камхунӣ, бемории ҷигар ва гемохроматоз - ҳолате, ки дар он микроэлемент дар бофтаҳо ва аъзоҳо ҷамъ шуда, онҳоро мунтазам вайрон мекунад, нишон дода метавонад.

Миқдори умумии ҳамаи сафедаҳои дар хун даврзананда. Агар сафеда кофӣ ворид шавад, ҷигар, гурда ва аъзоҳои дигар пурра кор мекунанд, системаи масуният аз уҳдаи вирусҳо ва бактерияҳо мебарояд. Аз рӯи тағйирёбии ин нишондиҳанда оиди ҳолати мубодилаи моддаҳо ва умуман саломатӣ гап мезананд.

Яке аз ферментҳои асосии ҷигар ва гурдаҳо, ки дар мубодилаи аминотуршиҳо иштирок мекунад. АЛТ онҳоро ба глюкоза — сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо табдил медиҳад. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фермент ба хун партофта шуда, ҳамчун маркери вайроншавии кори аъзоҳо дар марҳилаи аввал, ки ҳоло аломатҳо нестанд, хизмат мекунанд.

Фермент, ки асосан дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дил мавҷуд аст. Сатҳи баланди АСТ ҳамчун маркери он, ки функсияи ҷигар вайрон шудааст, хизмат мекунад. Одатан тағйирёбии мундариҷаи АСТ дар хунн пештар аз пайдошавии аломатҳои хос ба рух медиҳад.

Маҳсули мубодилаи сафедаҳо, ки ҳамарӯза аз ҷониби мушакҳо коркард гардида, аз ҷониби гурдаҳо бароварда мешавад. Агар кори гурдаҳо вайрон шуда бошад, креатинин дар хун боқӣ мемонад, ки дар бораи илтиҳоби аъзо, зарарбинии он аз сабаби диабети қанд, гипертензияи артериалӣ ва бемориҳои дигар шаҳодат дода метавонад.

Яке аз маҳсулоти порчашавии сафедаҳо, ҳамарӯза аз ҷониби гурдаҳо филтр карда ва бароварда мешавад. Фарқияти сатҳи карбамид аз меъёр оиди бемориҳои гурдаҳо ва ҷигар, ғизои тавозуннашуда, вайроншавии мубодилаи моддаҳо шаҳодат дода метавонад.

Моддае, ки ҳангоми нобудшавии эритроситҳо ҳосил мешавад. Дар меъёр билирубин дар хун кам аст, зеро он аз ҷониби ҷигар бароварда мешавад. Аз рӯи зиёдшавии таркиби он дар бораи кори ҷигар, инчунин бемориҳои эҳтимолии роҳҳои зардоб ва талхадон, порчашавии баландшудаи эритроситҳо (гемолиз) гуфтан мумкин аст.

Сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо ва яке аз нишондиҳандаҳои муҳими мубодилаи карбогидратҳо. Таҳлил ба глюкоза барои сари вақт муайян кардани диабети қанд ва вайроншавиҳои дигари мубодилаи карбогидратӣ имкон медиҳад.

Ферменте, ки дар ҳуҷайраҳои ҷигар, ғадуди зери меъда ва роҳҳои зардоббарор қарор дорад. Сатҳи он дар пасзаминаи ҷамъшавии зардоб дар роҳҳои зардоб, истеъмоли зиёди машрубот баланд мешавад, ки ба вайроншавӣ ё ки тағйирёбии чарбу дар ҳуҷайраҳои ҷигар, масалан, ҳангоми гепатит ё ки гепатоз оварда мерасонад.

Сафедае, ки барои ҳамлу нақли витаминҳо, ҳормонҳо ва ферментҳо ҷавобгӯ аст. Пастшавии таркиби он дар хун дарп а кори тамоми организм инъикос меёбад ва дар бораи вайроншавии кори ҷигар, гурдаҳо, меъда, инчунин оиди илтиҳоби аъзоҳо ва камхӯрии музмин шаҳодат дода метавонад.

Фермент, ки дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дар устухонҳо мавҷуд аст. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фосфатаза ба хун меояд ва ҳамчун маркери носозӣ дар кори ҷигар то пайдошавии аломатҳои хоси ба монанди зардӣ ё ки дард хизмат мекунад. Инчунин сатҳи фермент барои ташхиси остеопороз муҳим аст.

Электролитҳо сатҳи об ва тавозуни туршӣ-ишқорӣ дар организмро дастгирӣ мекунанд. Дар навбати худ, тавозуни электролитҳо гурдаҳо, ғадудҳои болои гурда ва гипофизро танзим мекунанд. Аз рӯи тағйироти таркиби калий, натрий ва хлоридҳо дар хун ба табиат ва дараҷаи вайроншавии кори ин аъзоҳо баҳо додан мумкин аст.

Пигменти дар об ҳалшавандаи зардобӣ, ки дар ҷигар ҳосил шуда, дар меъёр бо бавлия мебарояд. Ҳангоми вайроншавии ҳуҷайраҳои ҷигар билурибини бевосита дар организм мемонад. Бо муайян кардани таркиби он дар хун, носозиҳоро дар кори ҷигар ва роҳҳои зардоббарор муайян кардан мумкин аст.

Миқдори умумии ҳамаи сафедаҳои дар хун даврзананда. Агар сафеда кофӣ ворид шавад, ҷигар, гурда ва аъзоҳои дигар пурра кор мекунанд, системаи масуният аз уҳдаи вирусҳо ва бактерияҳо мебарояд. Аз рӯи тағйирёбии ин нишондиҳанда оиди ҳолати мубодилаи моддаҳо ва умуман саломатӣ гап мезананд.

Яке аз ферментҳои асосии ҷигар ва гурдаҳо, ки дар мубодилаи аминотуршиҳо иштирок мекунад. АЛТ онҳоро ба глюкоза — сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо табдил медиҳад. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фермент ба хун партофта шуда, ҳамчун маркери вайроншавии кори аъзоҳо дар марҳилаи аввал, ки ҳоло аломатҳо нестанд, хизмат мекунанд.

Фермент, ки асосан дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дил мавҷуд аст. Сатҳи баланди АСТ ҳамчун маркери он, ки функсияи ҷигар вайрон шудааст, хизмат мекунад. Одатан тағйирёбии мундариҷаи АСТ дар хунн пештар аз пайдошавии аломатҳои хос ба рух медиҳад.

Маҳсули мубодилаи сафедаҳо, ки ҳамарӯза аз ҷониби мушакҳо коркард гардида, аз ҷониби гурдаҳо бароварда мешавад. Агар кори гурдаҳо вайрон шуда бошад, креатинин дар хун боқӣ мемонад, ки дар бораи илтиҳоби аъзо, зарарбинии он аз сабаби диабети қанд, гипертензияи артериалӣ ва бемориҳои дигар шаҳодат дода метавонад.

Яке аз маҳсулоти порчашавии сафедаҳо, ҳамарӯза аз ҷониби гурдаҳо филтр карда ва бароварда мешавад. Фарқияти сатҳи карбамид аз меъёр оиди бемориҳои гурдаҳо ва ҷигар, ғизои тавозуннашуда, вайроншавии мубодилаи моддаҳо шаҳодат дода метавонад.

Моддае, ки ҳангоми нобудшавии эритроситҳо ҳосил мешавад. Дар меъёр билирубин дар хун кам аст, зеро он аз ҷониби ҷигар бароварда мешавад. Аз рӯи зиёдшавии таркиби он дар бораи кори ҷигар, инчунин бемориҳои эҳтимолии роҳҳои зардоб ва талхадон, порчашавии баландшудаи эритроситҳо (гемолиз) гуфтан мумкин аст.

Сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо ва яке аз нишондиҳандаҳои муҳими мубодилаи карбогидратҳо. Таҳлил ба глюкоза барои сари вақт муайян кардани диабети қанд ва вайроншавиҳои дигари мубодилаи карбогидратӣ имкон медиҳад.

Ферменте, ки дар ҳуҷайраҳои ҷигар, ғадуди зери меъда ва роҳҳои зардоббарор қарор дорад. Сатҳи он дар пасзаминаи ҷамъшавии зардоб дар роҳҳои зардоб, истеъмоли зиёди машрубот баланд мешавад, ки ба вайроншавӣ ё ки тағйирёбии чарбу дар ҳуҷайраҳои ҷигар, масалан, ҳангоми гепатит ё ки гепатоз оварда мерасонад.

Сафедае, ки барои ҳамлу нақли витаминҳо, ҳормонҳо ва ферментҳо ҷавобгӯ аст. Пастшавии таркиби он дар хун дарп а кори тамоми организм инъикос меёбад ва дар бораи вайроншавии кори ҷигар, гурдаҳо, меъда, инчунин оиди илтиҳоби аъзоҳо ва камхӯрии музмин шаҳодат дода метавонад.

Фермент, ки дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дар устухонҳо мавҷуд аст. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фосфатаза ба хун меояд ва ҳамчун маркери носозӣ дар кори ҷигар то пайдошавии аломатҳои хоси ба монанди зардӣ ё ки дард хизмат мекунад. Инчунин сатҳи фермент барои ташхиси остеопороз муҳим аст.

Электролитҳо сатҳи об ва тавозуни туршӣ-ишқорӣ дар организмро дастгирӣ мекунанд. Дар навбати худ, тавозуни электролитҳо гурдаҳо, ғадудҳои болои гурда ва гипофизро танзим мекунанд. Аз рӯи тағйироти таркиби калий, натрий ва хлоридҳо дар хун ба табиат ва дараҷаи вайроншавии кори ин аъзоҳо баҳо додан мумкин аст.

Молекулаҳои чарбуӣ, ки ҳуҷайраҳоро дар шароити гуруснагӣ ё ки сарбориҳои интенсивии ҷисмонӣ бо энергия таъмин мекунанд. Зиёдшавии сатҳи триглисеридҳо дар хун хатари рушди бемориҳои дилу раг, бемориҳои ҷигар ва ғадуди зери меъдаро баланд мекунад.

Нишондиҳандаи рақамӣ, ки таносуби холестерини "хуб" ва "бад" дар хунро инъикос мекунад. Баландшавии қиматҳои меъёрӣ дар бораи зиёдатии холестерини "бад" шаҳодат дода, ба хатари баландшудаи рушди атеросклероз ва бемориҳои бо он алоқаманди дилу рагӣ нишон медиҳад.

Маҷмуаъи сафедаи оҳандори гемоглобин бо глюкоза. Бо ченкунии таркиби он дар хун, консентратсияи миёнаи глюкозаро дар ретроспетива ба 3 моҳ муайян кардан мумкин аст. Ин барои ташхиси барвақти носозиҳои асосии мубодилаи карбогидратӣ — предиабет ва диабети қанд муҳим мебошад.

Ферменти ғадуди зери меъда, ки карбогидратҳои мураккабро ба нисбатан содда ҷудо мекунад. Дар меър дар хун он хеле кам аст, барои он, ки он аслан пурра дар меъда истифода мешавад. Баландшавии консентратсия — аломати патологияи ғадуди зери меъда, камтар — вайроншавии кори ғадудҳои оби даҳон.

Ферменти дохили ҳуҷайра, ки дар мубодилаи карбогидратӣ иштирок мекунад. ЛДГ тақрибан дар ҳамаи ҳуҷайраҳои организм муайян мегардад, вале он дар ҳуҷайраҳои ҷигар, мушакҳои скелетӣ, дил ва гурдаҳо нисбатан фаъолтар аст. Зиёдшавии сатҳи ЛДГ дар бораи зарарбинии шадид ё ки музмини аъзоҳо шаҳодат медиҳад.

Яке аз фраксияҳои заҳролуди пигменти зардобии билурибин аст, ки дар натиҷаи марги ҳуҷайраҳои сурхи хун ҳосил шуда, аз ҷониби ҷигар безарар карда мешавад. Бо ченкунии таркиби он дар хун, ба ҳолати ҷигар баҳо додан, вайроншавиҳо дар кори аъзо ва порчашавии баландшудаи эритроситҳоро (гемолиз) муайян кардан мумкин аст.

Яке аз макроэлементҳои асосӣ, ки қисми зиёди онҳо дар устухонҳо ва дандонҳо мавҷуд аст. Сатҳи калтсий асосан аз ҳолати гурдаҳо вобаста аст. Ба норасоии он бемориҳои эндокринӣ, норасоии ғизо ва витамини D оварда мерасонанд.

Индикатори барвақт ва нисбатан ҳассоси илтиҳоб, ки дар меъёр дар хун баланд намешавад. Бо ченкунии таркиби он, мавҷудият ва сатҳи илтиҳобро муайян кардан, ба хатари душвориҳо баҳо додан ва табобатро назорат кардан мумкин аст.

Гуногунии зарарноки холестерин, ки дар сатҳи дохилии девораҳои рагҳои хунрав ҷамъ шуда ва ҳалқачаҳои холестериниро ташкил дода метавонад, ки онҳо ба рушди атеросклероз, бо гузашти вақт бошад, ба душворшавиҳои барои ҳаёт хатарнок: сактаи дил ва сактаи майна оварда расонида метавонанд.

Миқдори умумии ҳамаи сафедаҳои дар хун даврзананда. Агар сафеда кофӣ ворид шавад, ҷигар, гурда ва аъзоҳои дигар пурра кор мекунанд, системаи масуният аз уҳдаи вирусҳо ва бактерияҳо мебарояд. Аз рӯи тағйирёбии ин нишондиҳанда оиди ҳолати мубодилаи моддаҳо ва умуман саломатӣ гап мезананд.

Стрептолизин-О — токсин, ки аз ҷониби стрептококкҳо коркард мешавад. Тадиқот ба антителоҳо ба ин токсин дар ташхиси душворшавиҳои постстрептококкӣ — ревматизм ва илтиҳоби гурдаҳо истифода мешавад, инчунин барои муайянкунии сирояти ба наздикӣ гузаронидашудаи стрептококкӣ имкон медиҳад.

Маҳсули мубодилаи сафедаҳо, ки ҳамарӯза аз ҷониби мушакҳо коркард гардида, аз ҷониби гурдаҳо бароварда мешавад. Агар кори гурдаҳо вайрон шуда бошад, креатинин дар хун боқӣ мемонад, ки дар бораи илтиҳоби аъзо, зарарбинии он аз сабаби диабети қанд, гипертензияи артериалӣ ва бемориҳои дигар шаҳодат дода метавонад.

Яке аз маҳсулоти порчашавии сафедаҳо, ҳамарӯза аз ҷониби гурдаҳо филтр карда ва бароварда мешавад. Фарқияти сатҳи карбамид аз меъёр оиди бемориҳои гурдаҳо ва ҷигар, ғизои тавозуннашуда, вайроншавии мубодилаи моддаҳо шаҳодат дода метавонад.

Сафедае, ки барои ҳамлу нақли витаминҳо, ҳормонҳо ва ферментҳо ҷавобгӯ аст. Пастшавии таркиби он дар хун дарп а кори тамоми организм инъикос меёбад ва дар бораи вайроншавии кори ҷигар, гурдаҳо, меъда, инчунин оиди илтиҳоби аъзоҳо ва камхӯрии музмин шаҳодат дода метавонад.

Индикатори барвақт ва нисбатан ҳассоси илтиҳоб, ки дар меъёр дар хун баланд намешавад. Бо ченкунии таркиби он, мавҷудият ва сатҳи илтиҳобро муайян кардан, ба хатари душвориҳо баҳо додан ва табобатро назорат кардан мумкин аст.

Гурӯҳи антителоҳо — индикаторҳои бемориҳои системаи масуният, инчунин ҷараёнҳои илтиҳобӣ. Таҳлил ба омили ревматоиӣ дар ташхиси артрити ревматоидӣ, аломати Шёррен ва бемориҳои дигари аутоиммунӣ истифода гашта, инчунин барои назорат кардани самаранокии табобати он имкон медиҳад.

Сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо ва яке аз нишондиҳандаҳои муҳими мубодилаи карбогидратҳо. Таҳлил ба глюкоза барои сари вақт муайян кардани диабети қанд ва вайроншавиҳои дигари мубодилаи карбогидратӣ имкон медиҳад.

Ферменте, ки дар ҳуҷайраҳои ҷигар, ғадуди зери меъда ва роҳҳои зардоббарор қарор дорад. Сатҳи он дар пасзаминаи ҷамъшавии зардоб дар роҳҳои зардоб, истеъмоли зиёди машрубот баланд мешавад, ки ба вайроншавӣ ё ки тағйирёбии чарбу дар ҳуҷайраҳои ҷигар, масалан, ҳангоми гепатит ё ки гепатоз оварда мерасонад.

ЛПЗП ва ЛПЗХП — намудҳои гуногуни зарарноки холестерин, ки нончаҳои холестериниро дар девораҳои рагҳо ҳосил карда метавонанд, триглисеридҳо бошанд — молекулаҳои чарбу, ки дар ҷараёнӣ хун мавҷуданд. Зиёдшавии ЛПЗП ва ЛПЗХП ба рушди атеросклероз мусоидат карда, зиёдшавии триглисеридҳо бошад, хатари рушди бемориҳои дилу раг, бемориҳои ҷигар ва ғадуди зери меъдаро баланд мекунад. .

Нишондиҳандаи рақамӣ, ки таносуби холестерини "хуб" ва "бад" дар хунро инъикос мекунад. Баландшавии қиматҳои меъёрӣ дар бораи зиёдатии холестерини "бад" шаҳодат дода, ба хатари баландшудаи рушди атеросклероз ва бемориҳои бо он алоқаманди дилу рагӣ нишон медиҳад.

Яке аз ферментҳои асосии ҷигар ва гурдаҳо, ки дар мубодилаи аминотуршиҳо иштирок мекунад. АЛТ онҳоро ба глюкоза — сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо табдил медиҳад. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фермент ба хун партофта шуда, ҳамчун маркери вайроншавии кори аъзоҳо дар марҳилаи аввал, ки ҳоло аломатҳо нестанд, хизмат мекунанд.

Фермент, ки асосан дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дил мавҷуд аст. Сатҳи баланди АСТ ҳамчун маркери он, ки функсияи ҷигар вайрон шудааст, хизмат мекунад. Одатан тағйирёбии мундариҷаи АСТ дар хунн пештар аз пайдошавии аломатҳои хос ба рух медиҳад.

Ферменти ғадуди зери меъда, ки карбогидратҳои мураккабро ба нисбатан содда ҷудо мекунад. Дар меър дар хун он хеле кам аст, барои он, ки он аслан пурра дар меъда истифода мешавад. Баландшавии консентратсия — аломати патологияи ғадуди зери меъда, камтар — вайроншавии кори ғадудҳои оби даҳон.

Креатинкиназа — ферменти асосӣ, ки танзими ҷараёни ҳосилшавии энергия дар мушакҳоро ба танзим медарорад. Тадқиқот барои чен кардани таркиби фермент дар хун имкон дода, ҳангоми ташхиси бемориҳои мушакҳо ва системаи дилу раг таъин карда мешавад.

Маҷмуаъи сафедаи оҳандори гемоглобин бо глюкоза. Бо ченкунии таркиби он дар хун, консентратсияи миёнаи глюкозаро дар ретроспетива ба 3 моҳ муайян кардан мумкин аст. Ин барои ташхиси барвақти носозиҳои асосии мубодилаи карбогидратӣ — предиабет ва диабети қанд муҳим мебошад.

Ферменти дохили ҳуҷайра, ки дар мубодилаи карбогидратӣ иштирок мекунад. ЛДГ тақрибан дар ҳамаи ҳуҷайраҳои организм муайян мегардад, вале он дар ҳуҷайраҳои ҷигар, мушакҳои скелетӣ, дил ва гурдаҳо нисбатан фаъолтар аст. Зиёдшавии сатҳи ЛДГ дар бораи зарарбинии шадид ё ки музмини аъзоҳо шаҳодат медиҳад.

Фермент, ки дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дар устухонҳо мавҷуд аст. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фосфатаза ба хун меояд ва ҳамчун маркери носозӣ дар кори ҷигар то пайдошавии аломатҳои хоси ба монанди зардӣ ё ки дард хизмат мекунад. Инчунин сатҳи фермент барои ташхиси остеопороз муҳим аст.

Яке аз фраксияҳои заҳролуди пигменти зардобии билурибин аст, ки дар натиҷаи марги ҳуҷайраҳои сурхи хун ҳосил шуда, аз ҷониби ҷигар безарар карда мешавад. Бо ченкунии таркиби он дар хун, ба ҳолати ҷигар баҳо додан, вайроншавиҳо дар кори аъзо ва порчашавии баландшудаи эритроситҳоро (гемолиз) муайян кардан мумкин аст.

Тадқиқоти сатҳи шакли ионшудаи (озод, ба таври физиологӣ фаъол) калтсий дар хун барои баҳодиҳӣ ба ҳолати мубодилаи калтсийӣ дар организм саҳеҳтар аз таҳлил ба калтсийи умумӣ имкон медиҳад.

Электролитҳо сатҳи об ва тавозуни туршӣ-ишқорӣ дар организмро дастгирӣ мекунанд. Дар навбати худ, тавозуни электролитҳо гурдаҳо, ғадудҳои болои гурда ва гипофизро танзим мекунанд. Аз рӯи тағйироти таркиби калий, натрий ва хлоридҳо дар хун ба табиат ва дараҷаи вайроншавии кори ин аъзоҳо баҳо додан мумкин аст.

Тадқиқи сатҳи магний барои ташхиси дисбаланси минералӣ ва назорати татбиқи иловаҳои ғизоӣ истифода бурда мешавад.

Оҳан барои ташаккули эритроситҳо, ки аъзоҳо ва бофтаҳоро бо оксиген таъмин мекунанд, зарур аст. Норасоӣ ё ки зиёдатии оҳан — ҳолатест, ки ба камхунӣ, бемории ҷигар ва гемохроматоз - ҳолате, ки дар он микроэлемент дар бофтаҳо ва аъзоҳо ҷамъ шуда, онҳоро мунтазам вайрон мекунад, нишон дода метавонад.

Тадқиқоти сатҳи фосфор барои муайянкунии вайроншавиҳои мубодилаи фосфатҳо, калтсий ва витамини D имкон медиҳад.

Туршии фолиӣ — ин витамини В9. Мониторинги сатҳи он барои муайянкунии сабабтҳои баъзе аз намудҳои камхунӣ имкон дода, барои занони ҳомиладор ва одамони калонсол хусусан муҳим аст.

Рух — микроэлемент аст, ки дар амал дар ҳар як ҳуҷайраи организм мавҷуд аст. Он барои офаридани ҳуҷайраҳои нав, синтези молекулаҳои РНК- ва ДНК, ки дар дорои иттилооти генетикиро доранд ва интиқол медиҳанд, инчунин барои коркарди сафедаҳо, аминотуршиҳо, ҳормонҳо ва ферментҳо зарур аст. Боз микроэлемент функсияҳои системаи масуниятро дастгирӣ мекунад, мубодилаи моддаҳоро ба танзим медарорад, устухонҳоро мустаҳкам карда, ба рушди бофтаҳо ва шифоёбии ҷароҳатҳо мусоидат мекунад.

Миқдори ҷамъбастии сафедаҳои албуминҳо ва глобулинҳо дар хун. Дар вақти ҳомиладорӣ ин моддаҳо дар "сохтмони" ҳуҷайраҳо, бофтаҳо ва аъзоҳои кӯдаки оянда фаъолона истифода мешаванд.

АЛТ — ин ферменти ҷигар аст, ки дар мубодилаи моддаҳо нақши муҳим мебозанд. Сатҳи ин фермент баланд мешавад, агар кори ҷигар бо сабабе вайрон шуда бошад. Аз сабаби токсикоз дар семоҳаи якуми ҳомиладорӣ низ ночиз тағйир ёфта метавонад.

АСТ — ферментест, ки бештар дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дил мавҷуд аст. Сатҳи баланди АСТ ҳангоми ҳомиладорӣ ҳамчун индикатори бемориҳои ҷигар, илтиҳоби заҳрадон ва преэклампсия — вайроншавии мураккаби ба ҳаёти модар ва ҷанин таҳдидкунанда буда метавонад.

Билирубин — пигменти зардобӣ аст, ки дар ҷараёни порчашавии эритроситҳо ҳосил мешавад. Сатҳи баландшудаи билирубин аломати камхунӣ, токсикози пурқувват ва вайроншавиҳои дигар буда метавонад.

Креатинин — маҳсулоти порчашавии аминотуршии креатин аст, ки ҳамчун сарчашмаи энергия барои мушакҳо баромад мекунад. Сатҳи баландшудаи креатинин дар зани ҳомиладор ба вайроншавиҳои кори гурдаҳо нишон дода метавонад.

Карбамид — маҳсулоти ниҳоии порчашавии сафеда аст, ки дар ҷигар ҳосил шуда, баъдан бо ҷараёни хун ба гурдаҳо ворид мешавад ва бо пешоб мебарояд. Сатҳи баландшудаи карбамид аксаран ҳангоми вайроншавии кори гурдаҳо, инчунин дар баъзе аз бемориҳои дилу раг муоина мешавад.

Глюкоза — карбогидрати соддатарин, сарчашмаи универсалии энергия аст. Сатҳи баланди глюкоза аломати диабети гестатсионии қанд - душвории паҳншудаи ҳомиладорӣ буда метавонад, ки ба преэклампсия, таваллуди пеш аз муҳлат, диабети қанди намуди 2 оварда расонида, инчунин боиси вайроншавии саломатии кӯдаки оянда буда метавонад.