Миқдори умумии ҳамаи сафедаҳои дар хун даврзананда. Агар сафеда кофӣ ворид шавад, ҷигар, гурда ва аъзоҳои дигар пурра кор мекунанд, системаи масуният аз уҳдаи вирусҳо ва бактерияҳо мебарояд. Аз рӯи тағйирёбии ин нишондиҳанда оиди ҳолати мубодилаи моддаҳо ва умуман саломатӣ гап мезананд.

Яке аз ферментҳои асосии ҷигар ва гурдаҳо, ки дар мубодилаи аминотуршиҳо иштирок мекунад. АЛТ онҳоро ба глюкоза — сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо табдил медиҳад. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фермент ба хун партофта шуда, ҳамчун маркери вайроншавии кори аъзоҳо дар марҳилаи аввал, ки ҳоло аломатҳо нестанд, хизмат мекунанд.

Фермент, ки асосан дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дил мавҷуд аст. Сатҳи баланди АСТ ҳамчун маркери он, ки функсияи ҷигар вайрон шудааст, хизмат мекунад. Одатан тағйирёбии мундариҷаи АСТ дар хунн пештар аз пайдошавии аломатҳои хос ба рух медиҳад.

Маҳсули мубодилаи сафедаҳо, ки ҳамарӯза аз ҷониби мушакҳо коркард гардида, аз ҷониби гурдаҳо бароварда мешавад. Агар кори гурдаҳо вайрон шуда бошад, креатинин дар хун боқӣ мемонад, ки дар бораи илтиҳоби аъзо, зарарбинии он аз сабаби диабети қанд, гипертензияи артериалӣ ва бемориҳои дигар шаҳодат дода метавонад.

Яке аз маҳсулоти порчашавии сафедаҳо, ҳамарӯза аз ҷониби гурдаҳо филтр карда ва бароварда мешавад. Фарқияти сатҳи карбамид аз меъёр оиди бемориҳои гурдаҳо ва ҷигар, ғизои тавозуннашуда, вайроншавии мубодилаи моддаҳо шаҳодат дода метавонад.

Моддае, ки ҳангоми нобудшавии эритроситҳо ҳосил мешавад. Дар меъёр билирубин дар хун кам аст, зеро он аз ҷониби ҷигар бароварда мешавад. Аз рӯи зиёдшавии таркиби он дар бораи кори ҷигар, инчунин бемориҳои эҳтимолии роҳҳои зардоб ва талхадон, порчашавии баландшудаи эритроситҳо (гемолиз) гуфтан мумкин аст.

Основной показатель жирового обмена. Холестерин нужен практически каждой клетке, но важно, чтобы его уровень не превышал нормальных значений. Высокое содержание холестерина в крови — фактор риска заболеваний сердца и сосудов, а также почечной недостаточности и перемежающейся хромоты.

Сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо ва яке аз нишондиҳандаҳои муҳими мубодилаи карбогидратҳо. Таҳлил ба глюкоза барои сари вақт муайян кардани диабети қанд ва вайроншавиҳои дигари мубодилаи карбогидратӣ имкон медиҳад.

Ферменте, ки дар ҳуҷайраҳои ҷигар, ғадуди зери меъда ва роҳҳои зардоббарор қарор дорад. Сатҳи он дар пасзаминаи ҷамъшавии зардоб дар роҳҳои зардоб, истеъмоли зиёди машрубот баланд мешавад, ки ба вайроншавӣ ё ки тағйирёбии чарбу дар ҳуҷайраҳои ҷигар, масалан, ҳангоми гепатит ё ки гепатоз оварда мерасонад.

Сафедае, ки барои ҳамлу нақли витаминҳо, ҳормонҳо ва ферментҳо ҷавобгӯ аст. Пастшавии таркиби он дар хун дарп а кори тамоми организм инъикос меёбад ва дар бораи вайроншавии кори ҷигар, гурдаҳо, меъда, инчунин оиди илтиҳоби аъзоҳо ва камхӯрии музмин шаҳодат дода метавонад.

Фермент, ки дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дар устухонҳо мавҷуд аст. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фосфатаза ба хун меояд ва ҳамчун маркери носозӣ дар кори ҷигар то пайдошавии аломатҳои хоси ба монанди зардӣ ё ки дард хизмат мекунад. Инчунин сатҳи фермент барои ташхиси остеопороз муҳим аст.

Электролитҳо сатҳи об ва тавозуни туршӣ-ишқорӣ дар организмро дастгирӣ мекунанд. Дар навбати худ, тавозуни электролитҳо гурдаҳо, ғадудҳои болои гурда ва гипофизро танзим мекунанд. Аз рӯи тағйироти таркиби калий, натрий ва хлоридҳо дар хун ба табиат ва дараҷаи вайроншавии кори ин аъзоҳо баҳо додан мумкин аст.

Пигменти дар об ҳалшавандаи зардобӣ, ки дар ҷигар ҳосил шуда, дар меъёр бо бавлия мебарояд. Ҳангоми вайроншавии ҳуҷайраҳои ҷигар билурибини бевосита дар организм мемонад. Бо муайян кардани таркиби он дар хун, носозиҳоро дар кори ҷигар ва роҳҳои зардоббарор муайян кардан мумкин аст.

Витамини D инчунин барои он, ки чӣ тавр организм калтсий ва фосфорро азхуд мекунад, ҷавоб медиҳад — ин элементҳо барои саломатии устухонҳо муҳиманд. Инчунин «витамини офтобӣ» барои мубориза бар зидди сироятҳо ва нигоҳдории вазни солим ёрӣ медиҳад.

Норасоии витамин D хатари остеопороз, шамолзаниҳои зуд-зуд, баландшавии фишори артериалӣ дорад.

Ферритин — индикатори захираи оҳан дар организм. Тадқиқот барои баҳодиҳӣ ба захираҳои дастраси ин микроэлемент, ташхиси камхуниҳои норасоии оҳан ё ки назораткунии табобати онҳо ёрӣ медиҳад.

Тадқиқот сатҳи липопротеинҳои зичии баланд (ЛПЗБ), холестерини «хуб»-ро муайян мекунад. Дар маҷмуъ бо таҳлилҳои дигар ба холестерин, таҳлил барои баҳодиҳӣ ба хатари атеросклероз ва бемориҳои бо он вобастаи дилу рагҳо ёрӣ медиҳад.

Тадқиқот сатҳи липопротеинҳои зичиашон паст (ЛПЗП), холестерини «бад»-ро муайян мекунад. Таҳлил барои баҳодиҳӣ ба рушди бемориҳои дилу раг ва назорат кардани пастшавии сатҳи холестерин дар хун ёрӣ медиҳад.

Триглисеридҳо — ин ҳамту чарбуҳо аст, яке аз сарчашмаҳои асосии энергия барои организм. Вале миқдори зиёди триглитсеридҳо дар хун хатари бемориҳои дилу рагро баланд мекунад. Таҳлил барои муайянкунии консентратсияи онҳо ва интихоб кардани табобат имкон медиҳад.

АЛТ — ин яке аз ферментҳои асосии ҷигар ва гурдаҳо аст, ки дар мубодилаи аминотуршиҳо иштирок мекунад. АЛТ онҳоро ба глюкоза — сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо табдил медиҳад. Ҳангоми зарарбинии ҷигар фермент ба хун партофта шуда, ҳамчун маркери вайроншавии кори аъзоҳо дар марҳилаи аввал, ки ҳоло аломатҳо нестанд, хизмат мекунанд.

АСТ — ин фермент аст, ки асосан дар ҳуҷайраҳои ҷигар ва дил мавҷуд аст. Сатҳи баланди АСТ ҳамчун маркери он, ки функсияи ҷигар вайрон шудааст, хизмат мекунад. Одатан тағйирёбии мундариҷаи АСТ дар хунн пештар аз пайдошавии аломатҳои хос ба рух медиҳад.

Креатинин — маҳсули мубодилаи сафедаҳо, ки ҳамарӯза аз ҷониби мушакҳо коркард гардида, аз ҷониби гурдаҳо бароварда мешавад. Агар кори гурдаҳо вайрон шуда бошад, креатинин дар хун боқӣ мемонад, ки дар бораи илтиҳоби аъзо, зарарбинии он аз сабаби диабети қанд, гипертензияи артериалӣ ва бемориҳои дигар шаҳодат дода метавонад.

Глюкоза — сарчашмаи асосии энергия барои ҳуҷайраҳо ва яке аз нишондиҳандаҳои муҳими мубодилаи карбогидратҳо. Таҳлил ба глюкоза барои сари вақт муайян кардани диабет, предиабет ва вайроншавиҳои дигари мубодилаи карбогидратӣ имкон медиҳад.

Ҳормони тиреотропӣ (ТТГ) — ҳормони ҳипофиз аст, ки коркарди ҳормонҳои ғадуди сипаршаклро ба танзим медарорад. Таҳлил ба ТТГ барои баҳодиҳӣ ба ҳолати ғадуд ва назорат кардани табобати бемориҳои он ёрӣ медиҳад.

Тадқиқот барои баҳодиҳӣ ба қобилияти сафедаҳои ҳамлу нақлӣ ба кашонидани оҳан имкон медиҳад. Барои ташхиси камхунии норасоии оҳан, заҳролудшавӣ аз оҳан ва вайроншавии ирсии метаболизми оҳан — гемохроматоза истифода мешавад.

Трансферрин — сафеда аст, ки ба дастраскунии оҳан ба аъзоҳо ва бофтаҳо ҷавобгӯ аст. Таҳлил барои ташхиси барвақт ва назорати табобати камхунии норасоии оҳан, инчунин, бо ҳамроҳии таҳлилҳои дигар, барои баҳодиҳии маҷмуавии мубоидали оҳан дар организм истифода мешавад.

Калтсий — макроэлемент аст, ки мустаҳкамии устухонҳо ва дандонҳоро дастгирӣ карда, ба мубодилаи моддаҳо ва лахташавии хун таъсир мекунад, барои кӯтоҳшавии дил ҷавобгӯ аст ва устуворӣ ба сироятҳоро баланд мекунад.

Кортизол — ҳормоне аст, ки ҳангоми зарурияти зуд ба худ омадан ва амал кардан коркард карда мешавад. Он қувва мебахшад, дилзаниро метезонад ва барои осонтар аз уҳдаи душвориҳо баромадан ёрӣ медиҳад. Вале агар стресс сар надиҳад, кортизоли баланд зараркуниро оғоз маекунад: хобро вайрон мекунад, масуниятро паст мекунад, барои ҷамъшавии чарбу дар шикам мусоидат мекунад. Таҳлил барои муайянкунии стресси музмини барои саломатӣ хатарнок ёрӣ медиҳад.

Магний коркарди кортизолро сус карда, зарар аз стрессро кам мекунад. Он барои хубтар хоб кардан ва зудтар барқарор гаштан баъд аз сарбориҳои пурзӯр ёрӣ медиҳад. Таҳлил нишон медиҳад, ки оё организм барои мубориза бо стресс миқдори кофии магнийро мегирад ё не.

Таҳлил ба АТ-ТПО барои муайянкунии антителоҳо ба ферменти ғадуди сипаршакл — пероксидазаи тиреоидӣ имкон медиҳад. Барои тасдиқкунӣ ё ки истиснокунии тавлиди аутоиммунии гипо- ва гипертиреоз таъин карда мешавад.

Ҳа! Нарх дар сомона аллакай бо назардошти тахфиф нишон дода шудааст.

Не, гирифтани биомавод бе тахфиф аст.

Қоидаҳои барнома.